Gece Açan Çiçekler: Bir Konağın İçinde Biriken Geçmiş Kimi evler insanlardan daha uzun yaşar. Duvarlarında konuşulmamış sözler, kapılarında saklanmış korkular, odalarında unutulmuş hayatlar kalır. Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler romanında Vefa’daki Canfeda Konağı böyle bir hafıza mekânına dönüşüyor. Konağın geçmişi yalnızca bir aileyi anlatmıyor; kuşaklar boyunca taşınan kırgınlıkların, suçların, kayıpların insan ruhunda nasıl iz bıraktığını gösteriyor. Romanın bugünkü zama

Muhabbet: Mektupların Arasında Bir Kadının Hayata Yeniden Dönüşü Bir mektup yazmak, karşımızdaki kişiye ulaşmak kadar kendimize yaklaşmak da olabilir. Virginia Evans’ın Muhabbet romanı bu basit görünen hareketin içine uzun bir hayatı yerleştiriyor. Romanın başkişisi Sybil Van Antwerp, yetmişli yaşlarında, yazı masasının başına düzenli olarak geçen bir kadın. Kardeşine, eski dostlarına, tanıdığı insanlara, sevdiği yazarlara, editörlere mektuplar yazıyor. Bir kişiye yazdıkları

Fernando Pessoa’nın Huzursuzluğun Kitabı roman gibi başlayıp roman gibi ilerleyen bir kitap değil. Daha tuhaf bir yerde duruyor. Bir hayatın içinden kopup gelen parçalar var. Düşünceler, gözlemler, sokaklar, yağmur, odalar, çalışma masası, şehir kalabalığı… Sonra bütün bunların arasından kendine bakan bir insan çıkıyor. Bernardo Soares. Lizbon’da bir muhasebeci. Pencereden dışarı bakıyor. Dünyanın hareket ettiğini görüyor. Kendi içinde ise başka bir hareket yaşanıyor. Pessoa’