Gece Açan Çiçekler: Bir Konağın İçinde Biriken Geçmiş Kimi evler insanlardan daha uzun yaşar. Duvarlarında konuşulmamış sözler, kapılarında saklanmış korkular, odalarında unutulmuş hayatlar kalır. Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler romanında Vefa’daki Canfeda Konağı böyle bir hafıza mekânına dönüşüyor. Konağın geçmişi yalnızca bir aileyi anlatmıyor; kuşaklar boyunca taşınan kırgınlıkların, suçların, kayıpların insan ruhunda nasıl iz bıraktığını gösteriyor. Romanın bugünkü zama

Muhabbet: Mektupların Arasında Bir Kadının Hayata Yeniden Dönüşü Bir mektup yazmak, karşımızdaki kişiye ulaşmak kadar kendimize yaklaşmak da olabilir. Virginia Evans’ın Muhabbet romanı bu basit görünen hareketin içine uzun bir hayatı yerleştiriyor. Romanın başkişisi Sybil Van Antwerp, yetmişli yaşlarında, yazı masasının başına düzenli olarak geçen bir kadın. Kardeşine, eski dostlarına, tanıdığı insanlara, sevdiği yazarlara, editörlere mektuplar yazıyor. Bir kişiye yazdıkları

Kupa Sevgili: Geçmişin İçinden Yeniden Yazılan Bir Hayat Bir insanın gençliğinde verdiği kararların ağırlığını anlaması için bazen yılların geçmesi gerekir. Lily King’in Kupa Sevgili romanı tam bu gecikmiş fark edişin çevresinde dolaşıyor. İlk bakışta bir üniversite aşkının hikâyesi gibi duran roman, ilerledikçe hafızanın çalışma biçimine, yazarlığın insan hayatını nasıl dönüştürdüğüne, geçmişte bırakıldığı sanılan duyguların bugünün içine nasıl sızabildiğine bakıyor. Romanın

İzmir’in edebiyat takvimi önümüzdeki hafta hareketleniyor. 10. İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali, 24-27 Eylül 2026 tarihleri arasında “Edebiyat İyileştirir” temasıyla düzenlenecek. Dört gün boyunca yazarlar, şairler, düşünürler ile sanatçılar İzmir’de buluşacak. Festivalin onur konukları Alberto Manguel ile Zülfü Livaneli. Festivalin açılışı 24 Eylül Perşembe akşamı Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi Büyük Salon’da yapılacak. Program saat 18.00’de başlayacak. Açılışta fest

Bir ödül gecesini ilginç kılan şey bazen kazananların sayısı değildir. Aynı gecede kimin tarihe geçtiği, hangi dizinin beklenmedik biçimde öne çıktığı, hangi oyuncunun yıllar sonra yeniden sahnenin merkezine geldiği daha fazla şey anlatır. 78. Emmy Ödülleri, 14 Eylül’de Los Angeles’taki Peacock Theater’da düzenlenen törenle sahiplerini buldu. 2025-2026 televizyon sezonunun yapımlarını değerlendiren gecede özellikle Widow’s Bay, The Pitt ile Pluribus öne çıktı. Gecenin en faz

“Artık kimse kitap okumuyor.” Bu cümleyi hepimiz duyduk. Bir kahve masasında, sosyal medyada, bir okul koridorunda, yayınevi toplantısında… Ama sayıların karşısına geçtiğimizde hikâye biraz daha karmaşıklaşıyor. Türkiye’de 2025 yılında 80 bin 921 kitap yayımlandı. Halk kütüphanelerine kayıtlı üye sayısı 7 milyon 160 bin 225’e ulaştı. Aynı yıl halk kütüphanelerinden yararlanan kişi sayısı 39 milyon 194 bin 669 olarak kaydedildi. Bu rakamlar tek başına “Türkiye çok okuyor” son

Bir Türk romanı İngilizceye çevrildiğinde kitap başka bir ülkeye gitmiş olur. Fakat hikâye orada bitmez. Yeni bir okurla karşılaşır. Yeni bir yayınevinin kapağına girer. Yeni bir tanıtım metniyle sunulur. Bir eleştirmenin cümlesinde başka bir yere yerleşir. Böylece romanın ikinci bir hayatı başlar. Son yıllarda Türk edebiyatının İngilizce çeviriler üzerinden gördüğü ilginin artması, aslında ilginç bir soruyu da beraberinde getiriyor: Batılı okur Türk romanında ne görüyor? Bu

Bir edebiyat akımı doğduğunda aslında sadece edebiyat değişmez. İnsanların dünyaya bakışı değişir. Bir dönemin insanı Tanrı’ya, doğaya, aşka, akla, topluma, savaşa, şehre, kendi zihnine nasıl bakıyorsa romanın dili de şiirin sesi de bundan payını alır. Bu yüzden edebiyat akımlarını birer sınav konusu gibi okumak biraz haksızlık olur. Romantizm, realizm, natüralizm, sembolizm, modernizm ya da postmodernizm yalnızca edebiyat tarihinin başlıkları değildir. Her biri kendi çağının

Fernando Pessoa’nın Huzursuzluğun Kitabı roman gibi başlayıp roman gibi ilerleyen bir kitap değil. Daha tuhaf bir yerde duruyor. Bir hayatın içinden kopup gelen parçalar var. Düşünceler, gözlemler, sokaklar, yağmur, odalar, çalışma masası, şehir kalabalığı… Sonra bütün bunların arasından kendine bakan bir insan çıkıyor. Bernardo Soares. Lizbon’da bir muhasebeci. Pencereden dışarı bakıyor. Dünyanın hareket ettiğini görüyor. Kendi içinde ise başka bir hareket yaşanıyor. Pessoa’